eg var i serbia før jol eingong.
det var morsomt. men og fælt. og samtidig veldig lærerikt.
Den aller morsommaste/raraste/fælaste opplevelsen:
å køyra i ein sliten, sliten (!!!) buss på Serbia sine landevegar. på kvelden sjølvsagt. det var kjempekjempe mørkt, men me kunne sjå så langt som eg aldri har sett før likevel. nesten sånn verdens ende opplevelse.
Me kom til Beograd. me skulle på poshete ambassadebesøk. Me køyrte opp mot ambassaden og på vegen såg me eit endå meir poshete hotel. 300 meter frå dette hotellet, på andre sida av vegen var det ikkje eit så poshete strøk. Folk levde oppå kvarandre. Husa dei budde i var laga av bos, og det boset som ikkje fekk plass i Donau, låg rundt om kring husa. Det var rett og slett ekstrem slum.
uansett. når me var ferdig på ambassaden med høflighetsfrasar og å sjå på at ambassadøren sovna, reiste me vidare. Eg såg forresten ikkje ei einaste dame på ambassaden. Ikkje ein gong ei einaste vaskedame.
men. me satt i denne bussen saman med elevar og lærarar frå Zrenjanin Gymnasium, alle oss frå gymmen og ein anarkist.
Denne "anarkisten" kjem frå Serbia, men han kunne rett og slett snakka trøndersk. Han hadde nemleg gått på folkehøgsskule i Norge tidleg på 70 talet ein gong, midt i den beste tida noen gong. Det som skjedde var at han hadde brutt ein heil masse reglar på denne folkehøgsskulen (tru meg, han fortalte ALT), og han blei kasta ut etter to månadar. Kva skulle han gjere no? Han kunne ikkje reise heim, for då hadde foreldrene hans kasta han ut dei og, så han bestemte seg for at han skulle bli i Noreg.
Han reiste altså berre rundt og rundt i Norge og snakka med folk. Og lærte ein heil del. og blei anarkist.
sammen med Dag Solstad og Jens Bjørneboe.
Eg, som "musikar" og som har vekse opp i ein "hippie-familie" kan sjølvsagt tusen 70 tals viser, inkludert internasjonalen. Eg byrja difor å synga.
Etter kvart kom fleir og fleir med. Til slutt song heile bussen. Og me slutta ikkje. Me song, song, song, song og song.
